Het einde van Europa..

Afgelopen Mei vakantie hebben we voor de verandering eens onderzoek gedaan naar de harmonisatie van regelgeving in Europa. En om het niet enkel een theoretische verhandeling te laten zijn hebben we besloten om vooral naar de fysieke consequenties op zoek te gaan. En waar kan dat dan nu beter dan in Griekenland? Meer specifiek Kreta? Heerlijk werken daar!

 

Wat bij aankomst vooral opvalt is dat deze toeristische trekpleister wordt bereikt via een vliegveld, in ons geval bij de hoofdstad Heraklion, dat van het formaat is van een uit de kluiten gewassen modelbouwwerk. Zeg maar zoiets als Maastricht Aachen Airport.

 

In algemene zin valt op dat de harmonisatie hier nog moet plaatsvinden. En wel op ongeveer alle niveaus.

 

Anderzijds zijn er plannen om een nieuw vliegveld te realiseren, en wellicht is de toestand van dit gebied daarom wel zo treurig. Wie zal het zeggen.

 

Eenmaal op de enige snelweg van het eiland valt op dat deze nogal rijkelijk gesponsord wordt door de EU getuige de hoeveelheid dankbetuigingen.

 

Wat ook opvalt is dat deze “snelweg” bestaat uit alle typen wegen inclusief een rotonde. Wonderlijk. En, oh ja, om de 3 kilometer een flitspaal die altijd 2 maal wordt aangekondigd om vervolgens op 50 meter voor de daadwerkelijke flitspaal te zijn gedecoreerd met een bordje waarop de maximale snelheid gereduceerd wordt tot 50 km per uur. Wonderlijk toch? Een zeer innovatieve methode om de staatskas te spekken, hoewel dit ook lijdt tot een ietwat agressieve houding jegens het flitsapparaat, althans zo blijkt uit onze visuele waarneming…

 

Verder proberen de Kretenzers al te wennen aan de komst van 4 rijbanen. Er wordt namelijk alvast gewoon van beide zijden ingehaald op de tweebaans delen ondanks de doorgetrokken belijnen aan beide zijden van de weg. Nog wennende bezoekers van het eiland worden ter zijde gedrukt en zo gedwongen tot het maken van verkeersovertredingen.

 

Enfin, na een intensieve rit van circa anderhalf uur hebben we de bestemming bereikt, heerlijk. Een woning met zwembad met daarom heen een fraai aangelegde en onderhouden tuin. Na een dagje te zijn bijgekomen tijd voor de eerste gebouwelijke onderzoeken.

 

Wat meteen opvalt is de minimalistische detaillering, of sterker, het achterwege laten van detaillering. Tegelwerk dat van binnen naar buiten doorloopt, en via de trap langs het huis ook de platte delen van het dak bedekt. Overigens een mooie plek om ongezien te relaxen met een mooi boek.

 

Stucwerk dat on-onderbroken van binnen naar buiten doorloopt, een open raum plan waarbij de algemene woonruimte ook alle overige ruimtes ontsluit en zich moeiteloos uitstrekt over 3 verdiepingen.

 

Het ogenschijnlijk ontbreken van enige regelgeving maakt de leefruimte tot een heerlijke verblijfsplaats die ongemerkt van binnen naar buiten en van beneden naar boven vloeit. Het prachtige weer zal zeker ook een structurele bijdrage leveren aan deze ervaring.

 

De volgende stap is de bezichtiging van het centrum van de community terplekke. Een samenraapsel van bouwwerken, oude, nieuwe, woningen, winkels, kantoortjes, hotels en andere bouwsels waarvan vele niet af, althans zo lijkt dat. Uit de voornamelijk platte daken steken overal stalen wapeningsstaven. We vernemen dat dit met opzet gebeurt zodat het bouwwerk daadwerkelijk niet af is, en daarom ook een bepaalde belasting niet hoeft te worden afgedragen. Het lijkt een beetje op onze afvalheffing, waardoor het aantrekkelijk wordt om goed gevulde vuilniszakken in de natuur te werpen. Het beroep van boswachter daarmee transformerend tot een vuilnisophaler…

 

De gebouwen worden aangesloten op de nutsvoorzieningen via aan de openbare ruimte gesitueerde meterkasten, en soms zonder kast. Alleen de meter, gewoon tegen de buitenmuur. En dat is handig, men hoeft niet thuis te blijven voor de meteropnemer. Efficiënt!

 

Na al deze indrukken dient de inwendige mens versterkt te worden. Restaurantjes in overvloed, en we zoeken het een beetje buiten de gemiddelde drukte. Daar waar vooral de Kretenzers hun plek vinden. Heerlijk, de kind vriendelijkheid is werkelijk overweldigend. We hebben er 4, dus in onze kontrijen levert dat vaak minder vriendelijke blikken op. Maar niet op Kreta, integendeel. De keukenbrigade geeft alle aandacht aan de kids. Ons verbaast bij de entree achterlatend.

 

Heel dit tafereel eindigt uiteindelijk in een onderzoekend gesprek over de exploitatie van zo’n restaurantje. Nagenoeg alle ingrediënten komen uit eigen productie: vlees, groentes, kruiden, aardappels enzovoort. En de vis wordt dagelijks vers van de boten in de haven gekocht. Recepten zijn een samenraapsel van overlevering en internationalisering. Een smeltkroes. En ook hier zijn er weer talloze Europese subsidies: voor het fokprogramma van de schaapvoorraad, de olijventeelt en het in standhouden van de Krikri populatie. Dit laatste zijn de geiten op kreta, blijkbaar zeer bijzonder, hoewel voor ons niet te onderscheiden van de geiten die we kennen uit onze buurt. Ze spreken zelfs dezelfde taal, althans volgens onze kids.

 

Bij het afrekenen maak ik een grapje: we betalen met een creditcard, dus dat is in ieder geval een “witte” betaling. De Sjef brult het uit van de lach. Ik ben verbaasd. Kom, zegt ie, kom eens mee. Bij de kassa aangekomen legt hij uit dat er 2 creditcard apparaatjes zijn: 1 voor de “witte” betalingen en 1 voor de “zwarte” betalingen. Mijn mond valt open van verbazing. Ja, aan het einde van het jaar geven we op welk rekeningnummer meegenomen moet worden in de belastingaangifte, zo doen we dat hier.

 

Tja, dat werkt mijns inziens inderdaad wel weer lekker simpel. Het gros van de betalingen en het gros van het personeel maakt onderdeel van het “zwarte” circuit. En een, blijkbaar voor de belastingdienst acceptabel, deel van de recette loopt via het “witte” circuit. En dat blijkt over zo te gaan. En daarmee zorgen de meeste mensen voor zichzelf en hun naasten.

 

Nu, alles overziend zijn de systemen op Kreta van grote eenvoud, duurzaam en gericht op de individuele vrijheid. Wie zijn wij om daar iets anders van te willen maken, het lijkt wel of wij, de eskimo’s, ook van indianen eskimo’s willen maken. Maar dat is natuurlijk onzin, en toch zijn we daarmee bezig. De Grieken hebben in meerderheid hun afkeer van Europa uitgesproken, maar het pluche wil daar niet aan.

 

De ontploffing van Europa nadert, door het ondoordacht samenvoegen van ongelijkheden. En dat kost wat kost te blijven proberen. Jammer, 1 Europa zal ons inziens daarmee leiden tot het einde van Europa.